Hakk’a hamd-ü sena için

Kuran okur dillerim var

Dost canlara sema için

Keman çalan ellerim var

Ezelden yazılmış yazım

Derdim çoktur dinmez sızım

Muharrem’de ağlar sazım

Dertli öten tellerim var

Bir hasrettir beni yakan

Yaştır gözlerimden akan

Kerbela’da kana kokan

Kızgın kumlu çöllerim var

Ben o dosta gidemedim

Kabrin tavaf edemedim

Çok ağladım gülemedim

Gözyaşımdan sellerim var

Üç yüz altmış altı ırmak

Diler menziline varmak

Daim akar bilmez durmak

Umman olan göllerim var

Bize memnu sırrı açmak

İlmi heba edip saçmak

Ben istemem cennet uçmak

Yaz kış açan güllerim var

Her cefaya dayanırım

Kah uyur kah uyanırım

Türlü renge boyanırım

Şükür ne hoş hallerim var

Hak yoluna döşenmişim

Dost iline taşınmışım
Pir elinden kuşanmışım

Kemer besli bellerim var

Bu fakir de kevser içti

Sermest olup serden geçti

Mürşit makas vurup biçti

Hırka ile şallarım var

Şah’tır cümlemizin yari

Bizi yuğdu etti arı

Bir kovanda oldum arı

Muhabbetten ballarım var

Azığını Hak’tan almış

Arza fezaya kök salmış

Budak budak düşeş olmuş

Tutunacak dallarım var

Dideler perdesiz kalsa

Canevine nazar kılsa

Bin gönülde pazar olsa

Donatacak mallarım var

Sırat derler kıldan ince

Dahi kılıçtan keskince

Benim onlardan üstünce

Hakk’a giden yollarım var

Derviş Kemal derdin belli

Dünyayı yaratan celli

Bende ettiyse tecelli

Benim dahi kullarım var

Kalan – 2003