Özgürlük artık demir parmaklıkların gölgesinde

Barışın adı örümcek beyinlerin kalleş dilinde

Birgün tohum düşer bu kıraç topraklara

Filizlenir nisanda hayat verir dünyaya

İnsanlarım kitaplarım filizlerim yıkıldıkça

Haksızlıklar yolsuzluklar bügün normal sayıldıkça

Kara sesler takunyalar üstümüze yürüdükçe yeşerir

Kelle koltuk ölümlerde kavgalarda isyanlarda

Dağların doruklarında denizlerin kıyısında

Günün ilk ışığıyla kalbimize yeşerir

Özgürlük ve barış