Bir ulu ağaçtan bir yaprak düşse

O anda acısın duyar iniler

Katlansa acıya sakince geçse

Esen rüzgarlara uyar iniler

Bu aşkın meyinden içip de kanan

Gendeki başını sevdaya salan

Yarinden ayrılıp gurbette kalan

Geçen günlerini sayar iniler

Çağlayıp akıyor bakarsın suya

Yağan yağmurlardan zevk duya duya

Geçer dolaplardan yeter arzuya

Başını çarklara koyar iniler

Dağlar çiçek açar Veysel dert açar

Derdine düştüğüm yar benden kaçar

Gerçek âşık olan kendinden geçer

Derdini aleme yayar iniler