Bir kez ağlayayım dedim
Göle akıttılar beni
Hani sevdiklerim nerde
Yola bakıttılar beni

Kime söyleyeyim derdi
Sevdiklerim acı verdi
Dostlar tezgahına gerdi
Ele dokuttular beni

Bakma sağlam olmaz her öz
Başım eğer doğru bir söz
Kendin göremeyen kör göz
Kula okuttular beni

Yoldu her uğrayıp geçen
Konmaz oldu gökte uçan
Yiğit dallarımda açan
Güle tükkettiler beni

Ozan Harun Yiğit – Konya